موضوع این نوشته، موضوع است

همین که خواستم نوشتن را آغاز کنم، به فکرم رسید که در ابتدا موضوعش را انتخاب کنم. به بخش انتخاب موضوع رفتم؛ یکی از بخشها «چه می توان کرد» نام داشت. جالب بود. چند سال پیش به فکرم خطور کرده بود که چنین عنوانی را برای یک مدخلها انتخاب کنم. هنوز هم هر روز که بیدار میشوم و هر شب که به خواب میروم، همین پرسش در سرم میدود. چه سرعتی هم دارد!!!

دلم میخواهد کسی پیدا میشد و در چند خط میگفت که چه می توان کرد؟ واقعا چه میتوان کرد؟! هر کانال تلویزیونی، هر صفجه روزنامهای، هر شبکه اجتماعی، هر سایت اینترنتی و ... را که باز میکنی، صحبت از جنگ و خونریزی و خون ریختن و انتقام، قراردادهای میلیارد دلاری خرید و فروش ابزارهای جنگی، ترور، جنگ، حوادث تروریستی و... است. در این دنیای کثیف و مضحک چه میتوان کرد؟!

هنوز هم بنشینم گوشه خانه و بگویم که گردشگری میتواند راه مفاهمه ملتها را هموار کند؟ هنوز میتوانم بگویم که شعر، رمان، داستان و... میتواند جهانی بهتری بسازد؟ نمیتوانم دیگر اینقدر بزرگ شدهام که رویم نمیشود به خودم چیزی را به ناراست قالب کنم. کاش بزرگ نمیشدم حداقل. در آن صورت در دنیایی کودکانهای سیر میکردم و نمایش دلچسب عدم درک بسیاری از ناراستی چقدر میتوانست دیدنی باشد. 

چه میتوان کرد؟ موضوع همین است. موضوع همین موضوع است که چه می توان کرد؟!