روزگار کرونایی

این روزها یعنی تقریبا از اواخر بهمن ماه 98 تا امروز که دقیقا ساعت یک و 47 دقیقه بامداد روز شنبه، 10 اسفند 98 است، همه ابعاد زندگی انسان ها در بسیاری از کشورهای جهان و از جمله ایران، شده داستان کرونا.

ویروسی که بیش از دو ماه است که خواب از چشم مردم جهان ربوده است. ترس و استرس از دچارشدن به این بیماری موجب شده تا سایه تعطیلی ها بر فضای جامعه چندین کشور سنگینی کند؛ از تعطیلی اماکن عمومی گرفته تا فضاهای درسی و دانشگاهی. شرکت ها و اداره ها نیز تغییراتی در ساعات کارشان ایجاد کرده اند.

اما در میانه این روزگار کرونایی چه باید کرد؟ آیا باید زانوی غم بغل کنیم و منتظر ویروس کرونا بمانیم؟ قطعا این بدترین راهکار است. اصولا ناامیدی همیشه بدترین روش است.

در این روزگار کرونایی، اتفاقا باید کروناهای درون مان را پیدا کنیم. یعنی آن ویروس هایی که اطرافیان مان را زجر می دهد، آن ویروس هایی که هر آن بی آنکه تفکر و اندیشه ای در پس پشتش نهفته باشد، دل آزردگی و آزاردیدن دیگران را به دنبال دارد.

ما در درون خود کروناهای زیادی داریم. تفاوت کروناهای درون ما با کرونایی که دارد مردم جهان را با داس بی رحمش درو می کند، در یک چیز است و آن این است که کرونای درون ما درمان دارد. درمانی راحت و دم دست. درمانش کمی دوستی و عشق است. دوستی با دیگران و عشق ورزیدن به جهان اطراف. به انسان ها، به طبیعت، به حیوانات، به همه زیبایی های دنیا و عشق به عشق ورزیدن. این مهمترین راهکار برای شکست دادن و از بین بردن کرونایی است که جسم انسان ها را بی رحمانه مانند خوره می خورد و می جود و به پیش می رود.

پس بیایید کروناهای درون مان را پیدا کنیم، درمان کنیم و زندگی را زیباتر ببینیم.

به امید روزهای روشن و زیبا